Vanaf Eerste Paasdag heeft mijn witte kip dagelijks een ei gelegd. Toe wist ik dus zeker dat deze dominante praatjesmaker geen haan was.

“Dank je wel kipje”, zei ik dan. Vertederd  pakte  ik het eitje uit het hok , ik kookte het heel behoedzaam, en  genietend lepelde ik  dat zachtgekookte eitje heel langzaam op. Ik voelde mij met de lente,  de aarde en de kip verbonden, deze  band tussen mens en dier had ik hiervoor alleen gevoeld met mijn kat.

Toen ineens ging dat ijverige Witje raar gedrag vertonen. Ze ging voor mij staan en wilde geaaid worden, en daarbij zakte ze door haar kieën. Duidelijk een tot mij gerichte uitnodiging tot paring.  Soms struikelde ik over haar, dus om ervan af te wezen aaide ik haar geregeld  over haar rug. Na de aai ging ze weer rechtop staan,  wapperde tevreden met haar vleugels  en liep de tuin in.

Stelt u zich voor, de hele winter lang heb ik gedacht dat zij een haan was, en nu bleek zij mij voor een haan te houden.

Maar zij schonk mij iedere dag een gaaf eitje….De beide zwarte kippen zijn nog niet aan de leg. Dat deerde mij niet, ik zag mezelf al langs de huizen gaan met al die eieren……

Maar vorige week begon Witje zich nog veel vreemder  te gedragen. Ze komt  ’s morgens samen met de anderen het nachthok uit, drinkt een slokje water en gaat  meteen weer het trapje op en terug n het hok. De twee zwarte kippen nemen hier geen notitie van, zij blijven samen de hele dag bezig met pikken en graven en rondrennen, ze nemen stofbaden en springen op de leuning van de tuinbank. Maar Witje doet niet mee, ze zit de godganse dag in het nachthok, en ze stoot heel lieve kreunende geluidjes uit. Die duurt nu al een dag of 8. Leggen doet ze niet meer.

Ze is broeds, zegt mijn vriend Dirk, laat haar maar gezellig een paar weken broeds zijn, en daarna sluit je overdag het nachthok af, dan moet ze weer gewoon doorgaan met leven..

De natuur stelt mij voor  onvermoede raadsels, en ik voel mij schuldig. Mijn gecastreerde kater  bedrijft ‘s nachts de liefde met de gecastreerde kater van de buren, en mijn haanloze kip zit te broeden op virtuele eieren.

Maar alla…..leve de lente!

Mijn hoofd en hart verzadigd door dagen van prachtige passiemuziek had ik mij voorbereid op  kalme paasdagen. Geen logé’s en geen uitstapjes. Maar het pakte anders uit.

De ouders van Gerrit ern Annika hadden mij verkozen tot eindpunt van een fietstocht ,met de kinderen acherop , door het heuvelland. .Die kinderen beschouwen mijn huis, tuin en huisdieren als een attractiepark, dus het werd een zinderend dagje. Ik had al iets vermoed, en een flinke schaal brownies gebakken. De kinderen dartelden als paaslammetjes door de tuin en ontdekten tussen de bedrijven door het allereerste ei van deze lente. Het lag gewoon in het nachthok en het was kennelijk gelegd door de  witte kip…..  met een ontdaan gezicht zat ze op de stok bij te komen van haar onverwachte eerste leg.

Wij stonden er allemaal van te kijken, want we waren er zeker van geweest dat dit grote bazige dier een haan was. “Er zit een beetje bloed op het ei”, zei Gerrit,”heeft die kip nou pijn? ”

Aan het eind van de dag ging de familie weer op huis aan.

De  kinderen kregen hun fietshelmpjes op en werden achterop gezet. Maar Gerrit weerde de helm af en vroeg: “Fialas, heb jij voor ons bedden?”

“Jazeker, ik heb 5 bedden”.  Gerrit liep naar boven en telde de bedden.

“Maar dan hoeven we toch helemaal niet naar huis?”….

Pappa en mamma trapten er niet in, zetten hun  kroost resoluut achterop de fiets en begonnen dapper aan  de steile dubbele klim naar Bergenhuiizen…

Op tweede paasdag legde de zwarte kip ook een ei.

Er zat geen bloed op. Waarmee  onze veronderstelling dat kippen een maagdevlies hebben finaal onderuit werd gehaald.

nee, nu even niet over onze olijke lachebek en zijn blonde poedel.

Niet de Nederlandse politiek, maar ons  klimaat bedoel ik.

Henriette en Ruganzu komen uit Afrikaanse landen sub Sahara. Allebei hebben ze met heldenmoed onze winter doorstaan, ze hebben wollen mutsen opgezet, door de blubbersneeuw  gefietst en zelfs even op schaatsen gestaan. Want ze wisten, dit gaat voorbij……….eens wordt het weer warm.

Want dat had Fialas beloofd. Met levendige beelden van huppelende lammetjes en gele paardebloemen,. Die belofte heeft korte tijd  stand gehouden, maar mijn beide vrienden  zijn zich rotgeschrokken van de schrale  kou die erop is gevolgd. Ze kijken met medelijden  naar de kleumende lammetjes, en vinden deze  valse kou  eigenlijk erger dan vorst. ” Mogen we nu onze mutsen weer op, of lopen we dan voor gek?”

Want het zijn aanpassers, ze willen integreren en precies alles doen zoals het hoort.

Ik zal ze met Pasen vergasten op pittige goulashsoup en zuurkool met spek en worst. Want aan voedseltaboe’s doen ze niet.

Als je je wilt inzetten voor nieuwkomers, neem een Afrikaan, leukere inburgeraars bestaan niet!  En ze kunnnen ook prachtig zingen en dansen.

Ik wilde vanmorgen de deur uitgaan, stond al bij de auto, maar ging toch nog even naar het toilet. Stak de sleutelbos  in de zak van mijn jasje, z’n onbetrouwbaar schuin steekzakje….op hetzelfde moment dat ik iets hoorde vallen trok ik door.Op dat moment  besefte ik pas dat ik mijn sleutels had horen vallen. Ik ben altijd al veel te snel geweest…denk eens na voor je tot aktie overgaat, zei mijn moeder wel eens. .

Het was niet eens nodig geweest, ‘t was slechts een onbeduidend klein plasje…

Heb  tot aan mijn elleboog in de toiletpot zitten voelen… noppes. Gehengeld  met zo’n spiraal. Noppes.

De loodgieter wilde wel komen, hij zou de pot losschroeven en eventueel een rioolbuis in de kruipruimte doorzagen….misschien lag de sleutelbos daar nog.

maar dat was niet zeker…. Dat wordt duurder dan een nieuwe sleutel. En zou die verzopen chip nog wel werken………

Vroeger liet je bij de schoenmaker een nieuwe sleutel maken, maar die tijden zijn voorbij. Moderne auto’s hebben sleutels met een chip.

Autootje staat nu bij de garage, om opnieuw geprogrammeerd worden voor een andere sleutel. Dat wordt weer een aderlating.Ik had zwaar de smoor in.

Maar ik zeur niet en zie het breed:…. in deze dagen van stagnerende groei en wankelend consumentenvertrouwen zal ik met deze onvoorziene uitgave toch een kleine verbetering leveren aan de vaderlandse economie.

Volg mijn voorbeeld..allemaal de sleutelbos door de plee trekken!

Snobbel heeft de lente in zijn lijf. Hij is een castraat, maar dat mag hem de pret niet drukken. Zijn geliefde is ook een castraat, een enorme zwartwit gevlekte kat die zijn wellustig oog op mijn Snobbbel heeft laten vallen. Ze kunnen minutenlang naar elkaar zitten staren. Snobbel snuffelt begerig aan de buxushaag, waar zijn vriend geurvlaggetjes heeft uitgezet.
Wat ze ‘s nachts precies uitspoken weet ik niet, maar Snobbel loopt al dagenlang met zo’n beet in zijn vacht.
Soms zingen ze samen, met een diep uit hun ziel komend gekrijs.
Ik vind het allemaal best, maar ik wil geen katergeur in mijn huis. Als Snobbel zijn vacht tegen de buxus wrijft gaat hij stinken en dat is mij teveel. Hoe leg ik hem dat uit?

hebben jullie ook die foto gezien? Rutte en Wilders wandelend in de tuin van het Catshuis, op de rug gezien.

Onze jolige lachebek is er op getraind studentikoos over te komen, handen losjes in de zak, en montere grijns onder de bril. Maar gisteren was er opeens een fotograaf die de heren van achteren nam. Onthullende foto vond ik dat.

Geert loopt er ontspannen bij, maar Rutte heeft iets verkrampts in zijn houding, handen in de zak jawel, maar kennelijk met stijf gebalde vuisten, waardoor hij zijn jasje strak om zijn lijf trekt en zijn slanke gestalte  een wonderlijke vorm krijgt.

Ik heb een geschoold oog voor mannenlijven.Hij heeft een vrouwenkont, dacht ik.

De Franse chansonnier en acteur Yves Montand had dat ook, sinds ik dat had waargenomen vond ik hem niet meer zo aantrekkelijk.

Mark heb ik nooit leuk gevonden, en die kont, dat doet de deur dicht.

Hebben jullie ooit gehoord van de Uckemark? Dat is een gebied in het noordoosten van Brandenburg, ze hebben het in lang vervlogen tijden  genoemd naar het riviertje de Ucke. Eindeloos grote wouden, een ketting van meren waar kristalheldere riviertjes door stromen, schilderachtige dorpen met een gemengd duits/slavische bevolking. Zoals alle grensgebieden is deze streek door de eeuwen heen geteisterd door eigen landheren en doortrekkende troepen. De 30-jarige oorlog heeft de bevolking letterlijk gedecimeerd.

Tot dat de \Hohenzollerns orde op zaken stelde. Zij vestigden vanuit Brandenburg een weldoortimmerde  pruisische staat, die helaas door de troepen van Napoleon onder de voet werd gelopen. Napoleon staat bij ons nog steeds te boek als  een militair genie. Het door de Soldatenkoning Friedrich Wilhelm gestichte leger was ook niet mis, maar werd onder zijn zoon Frederik de Grote  in de pan gehakt door de Franzosen. Een bittere pil voor de trotse Frederik, maar hij bleef niet zitten mokken. Hij ging met zijn generaals om tafel zitten en na enige heen en weer praten men stelde vast waar het in hun sterke pruisische  leger aan had geschort,namelijk: zij  schoten met bovenladers….terwijl Napoleon persoonlijk had geregeld dat de grande armee met voorladers ten strijde trok. Stelt u zich dat voor: als je een geveer van boven laadt dan sta je rechtop in dat kruit  te stampen, en het kost veel tijd. De Fransen konden hun geweren  gewoon liggend op hun buik laden, waren onzichtbaar en wonnen de veldslagen. Waarschijnlijk een stunt die Napoleon had geleerd van de struikrovers  op Corsica.

Het genie van Napoleon hield zich niet bezig met de uitrusting van zijn armee, dus toen ze voor Moskou lagen hadden ze al geen schoenen meer aan hun voeten, hadden niets meer te eten, dus de stumpers zijn doodgevroren, en uitgehonderd teruggedreven door de Russen. Je kan van Russen zeggen wat je wilt, maar samen met hun winter kunnen ze  grote dingen tot stand brengen.

Pruisen en Rusland zijn heel lang bondgenoten gebleven. Polen dat  voor allebei een beetje in de weg lag, werd gedeeld, soms opgeheven, maar nu is het er weer, nog  is Polen niet verloren….en de Polen hebben liever met hun wester- dan met hun oosterbuur te maken.

Verveel ik u? Bitte entschuldige, ik heb dagenlang college gekregen van mijn hooggeleerde duitse zwager. Tussen de zorg voor zijn schapen, kippen, eenden en studenten door vond hij de tijd om mijn onverzadigbare nieuwsgierigheid te bevredigen. Het is voor een mens uit het kleine kleine zuidlimburg een bijzondere ervaring om de historie van zo’n enorm gebied om je heen te voelen, niet alleen de vorming van de staat, maar ook de geologische vorming. Twee ijstijden hebben het gevormd, je ziet het aan de grillige loop van de eindmorenes, toen grote massa’s landijs uit Scandinavie kwamen aanschuiven. In de langwerpige meren herken je nog de vorm van de gletschers die de bodem uitgesleten hebben. Het is een prachtig golvend landschap, bedekt door eindeloze wouden, doorsneden door een ketting van heldere meren. De schilderachtige dorpen en stadjes liggen op grote afstand van elkaar. Zo moet Rusland aanvoelen, dacht ik, en ik bereidde mij voor om mijn eerste ontmoeting met een roedel wolven. Maar die lieten zich niet zien.

Wel kraanvogels, en rare schreeuweige duiven…… ze zaten op het dak van de schapenstal. Maar het waren kraaien, grijze kraaien, die ze daar Nebelkrähen noemen. Wij zeggen bonte kraaien, in Limburg heb je die niet.

Mijn zwager bracht mij naar Berlijn voor de thuisreis.  Per auto  naar Fúrstenberg en van daar op de trein naar Berlijn.Ik stelde tevreden vast dat het nieuwe Berliner Hauptbahnhof veel mooier, transparanter, en publieksvriendelijker is dan die tochtige betonklots in Luik. Het station is een druk knooppunt maar neemt niet veel ruimte,  de sporen liggen boven elkaar, in de lift naar perron 13 zag ik de onderste perrons in de diepte verdwijnen. Dan  stap je op de internationale trein naar Schiphol, een rare gewaarwording, ineens zie je weer Hollanders.  Nee Wiel,  geen Nederlanders, maar Hollanders. Limburgers gaan niet naar Berlijn, die gaan naar de Turkse riviera.

En ja, op weg naar Fürstenberg kwamen we langs een bord: Gedenkstatte Ravensbrück, 6 Kilometer. Ik wou dat ik dat niet had gezien.

Iemand is uit Groningen  komen afzakken en heeft mijn weblog weer tot leven gebracht.

Het is een bijzondere dag, het is de eerste mooie lentedag en vandaag word ik 80 jaar! Groot feest in de Natuurtuinen, wan tmijnhuis kan niet zoveel volk aan.

meer nieuws volgt.

Maar morgen ga ik eerst met mijn verre duitse familie mee nach Osten, honderden kilometers achter Berlijn, naar de Seenplatten.

De buren zorgen voor Snobbel en de kippen.

Bis später!!

fialas